Adam çalılığa doğru koşuyordu. Bileğindeki iki küçük delikten kan sızıyor, zehir damarlarında kendine sessiz bir yol açıyordu. Fakat adam yarasına bakmıyordu. Gözleri otların arasında kaybolan yılandaydı."Onu bulmalıydı."Neden ısırdığını sormalıydı. Kendisine bunu yapmaya hakkı olmadığını anlatmalıydı. Belki yılan özür dilerdi. Belki yaptığından pişman olurdu. Belki de...
Her ne kadar bir evrensel rakam olmasa da , bir kabin bagajının ölçüleri 55x40x23 cm'dir ve maksimum 8 kilograma müsaade edilir. Çantanın cinsine göre 40-45 litre arası bir hacme sahiptir. Hadi gelin bir oyun oynayalım; bir düşünce oyunu bu. Bir daha dönmemek üzere gidiyorsun, neleri sığdırırdın...
Bir şey başlıyorsa bitmeye de mahkûmdur. Ama bazı şeyler sadece biçim değiştirir. 17 Ocak 2020’ydi. Başladım.Bir şeyin içime düştüğünü hissettim, yazdım.İlk yazı.Sonra bir daha, bir daha, bir daha.Şimdi elimde 98 yazı var.Ne hissettimse onu yazdım:Kimi bir araba camından içeri süzüldü, yol kenarında bir ağaç gibi durdu;kimi...
Kendinden Vazgeçmenin Bedeli “İnsan kendini başkaları için feda ettikçe, ne kalır geriye onu anlatacak?” dedi Ayna Adam, sessiz bir aynadaki yansıma gibi, gözlerinin ta içinden konuşarak. Sorduğu soru, sadece bir yankı değil; gecikmiş bir uyanıştı. Bu yazı, o yankının peşine düşen bir yürüyüş olacak. Belki bir iz sürüş, belki...
Varlığı Duyulmayanların Sessiz Senfonisi Bas gibiyim, varlığım anlaşılmıyor olabilir ama yokluğum anında hissedilir. Aslında bu yazı yoktu aklımda, ama İbrahim Maalouf konserinde bas gitarın tınıları arasında bu cümle çıktı ağzımdan ve de paylaşmaya hazır yazımı demlenmeye bıraktırıp sahne aldı. Bir an sustu tüm ezgiler,Sanki salonun kalbi durdu.İçimde bir nota...
Bir soru, bir yankı, belki de bir iç hesaplaşma. Bir sabah sorusu bu. Belki de gece üç.Belki yeni uyanmışsın, ya da uykunun tam orta yerinde sormuş biri: Mutlu musun? Ayna Adam başını kaldırdı, pencerenin dışında devrilen gölgeleri izledi. “Mutlu muyuz?” diye düzeltti. Çünkü kimse kendi başına mutluluğu taşıyamaz. Taşısa da eksik olur.Hani...
Adil olmak, kazandırmaz çoğu zaman; ama kaybettiğinde, kaybetmediğini fısıldar: kendini. Hayır. Değil.En sonda yazmam gerekeni en başa yazsam, bu yazı burada biterdi belki. Ama niyetim o değil.Hayatın adil olmadığını anlamak için bir ömür yetiyor bazen.Nedenini sormuyorum artık, nasıl yaşanır bu adaletsizlikle, onu düşünüyorum. Ve çocuklarımız…Sırça fanuslarda, kırılgan...
Albert Camus, Sisifos Söyleni‘nde bizlere meydan okur:Sisifos’un sonsuz mücadelesini bir trajedi olarak değil, bir başkaldırı olarak görmemizi ister. “Onu mutlu olarak tasarlamak gerekir.” Çünkü Sisifos, taşını yukarı iterken kendi yazgısını kabul etmiştir. Ama kabul etmek ile boyun eğmek arasındaki farkı da anlamak gerekir.Kabul etmek, Sisifos gibi kaderini görüp ona rağmen mücadele etmektir; boyun eğmekse,...
Binlerce ama binlerce yıldır yaşıyorum.Bunu göklerden anlıyorum, kendimden anlıyorum biraz.İnsan, insan, insandan… Ne iyi ne de kötü.Kolumu sallıyorum yürürken, kötüysem yüzümü buruşturuyorumÇok eski bir yerimdeyim, çürüyen bir yerimden geliyorum. Ayna Adam yanı başımda. Gözleri kapalı, dinliyor. Biliyorum, o da aynı parkın içinde.Bu park bizim. Bu park...