Bir zamanlar fotoğraf makinesi almanın beni daha iyi bir fotoğrafçı yapacağını sanıyordum.

Sonra daha iyi bir objektifin ya da daha iyi bir tripod’un.

Bir süre sonra fark ettim ki değişen ekipmanlardı; değişmeyen ise benim sokağa çıkma cesaretimdi.

İnsan bazen yapmak istediği şeyi değil, olmak istediği kişinin eşyalarını satın alıyor.

Hevesin de böyle tuhaf bir huyu var.

İnsana başlamanın mutluluğunu veriyor, devam etmenin yükünü değil.

Bende herkes gibi hayatım boyunca birçok şeye heves ettim.

Fotoğrafa…

Felsefeye…

Yazmaya…

Viskiye…

Kahveye…

Her biri hayatımda bana yeni bir kapı açtı.

Bazılarından birkaç hafta sonra çıktım. Bazılarında yıllar geçirdim.

Eskiden bunu bir dağınıklık sanıyordum.

Ama artık öyle düşünmüyorum.

Çünkü insan bazen onlarca kapıyı yanlış çalmadan kendi odasını bulamıyor.

Yıllarca iş yerlerinde “tutkulu çalışanlar” aradık. 

    “En büyük tutkunuz nedir?”

Ne tuhaf soru…

Çünkü gerçek tutku, insanın öyle kolayca anlatabildiği bir şey değil ki…

Hatta çoğu zaman insan, ona sahip olduğunu yıllar sonra anlıyor.

Tutku hiç yüksek sesle konuşmaz ki, sessizce aynı işi tekrar ettirir.

Hatta kimsenin alkışlamadığı günlerde bile.

Sanırım bu yüzden heves ile tutku arasındaki farkı en iyi zaman anlatıyor.

Heves gelecekle ilgilidir. Tutku bugünkü emekle.

Heves sonucu sever. Tutku süreci.

Heves alkış duyunca büyür. Tutku sessizlikte de yaşamaya devam eder.

O yüzden heves çoğu zaman heyecanlı görünür. Tutku ise dışarıdan bakıldığında sıradan.

Ama insanın hayatını değiştiren çoğu şey zaten gösterişli değildir.

Bir ağacın büyümesini hiç kimse izlemez.

Yıllar sonra gölgesinde oturur.

Bu yüzden artık heveslerime eskisi kadar haksızlık etmiyorum.

Çünkü tutku, çoğu zaman heves kılığına girerek hayatıma geliyor.

Çocukken onlarca oyuncak deneriz.

Ama bir tanesi elimizden hiç düşmez.

Gençken onlarca kitap okuruz.

Ama bir tanesi yıllarca başucumuzda kalır. Benim ki “Tutunamayanlar”

Yüzlerce belki binlerce şarkı dinleriz.

Bazıları güzel gelir.

Ama birkaç tanesi vardır ki yaş aldıkça değişmez; biz değiştikçe anlamı değişir.

Belki de gerçek tutku, insanın yıllar boyunca aynı şarkıya farklı biri olarak dönebilmesidir.

Bülent Ortaçgil’i yirmi yaşında dinlemekle elli yaşında dinlemek aynı şey değildir.

Şarkı aynı şarkıdır.

Dinleyen artık aynı insan değildir. 

Olduğun Kişi Ol

İlk duyduğumda bu cümleyi bir hedef sanmıştım.

Bugün ise bunun bir yol olduğunu düşünüyorum.

Çünkü olduğumuz kişi, bir sabah uyanınca bulunmuyor. 

En azından ben daha öyle bir uyanış yaşamamadım: ne mutlu yaşayabilene…

Heveslerle deneniyor.

Yanlış seçimlerle sınanıyor.

Vazgeçişlerle budanıyor.

Ve geriye, nedense hâlâ bizi çağıran birkaç şey kalıyor.

Belki de onlara tutku diyoruz.

Geçenlerde çalışma masamı toplarken eski bir not defteri buldum.

İçinde yirmili yaşlarımdan kalma birkaç sayfa vardı.

Hayaller değişmişti.

Planlar değişmişti.

Çalıştığım şirketler değişmişti.

İnsanlar değişmişti.

Ama sayfaların arasında dolaşan bir şey hiç değişmemişti. 

“Anlam Arama İsteği”

Belki de insanın gerçek tutkusu yaptığı iş değildir.

Sorduğu sorudur.

Ben yıllardır aynı sorunun peşinden gidiyorum. 

“Ben Kimim?”

Sadece cevaplarım değişiyor.

Belki bu yüzden artık heveslerimden utanmıyorum.

Onlar benim başarısızlıklarım değil; Deneylerim…

Bazıları yarım kaldı.

Bazıları hiç başlamadan bitti.

Bazıları ise farkında olmadan hayatımın omurgasına dönüştü.

Geriye dönüp baktığımda şunu görüyorum: 

Heves bana yolları gösterdi, tutku ise hangi yolda yürümeye devam edeceğimi…

Galiba insan ömrünün sonunda, yaptığı işlerden çok, kendisini yıllarca usanmadan geri çağıran o sessiz daveti hatırlıyor.

Belki hayatın en güvenilir pusulası da budur.

Bizi en çok heyecanlandıran şey değil…

Yıllar geçse de usulca geri döndüğümüz şey.